Somewhere in England….

Immense gallery, perfect indoor lighting. Only two men present in this hall, though the other one as ever, overburdened with melancholic and pacific English noblemen. Only Mister Ortega and tall young guy with peculiar exterior of a “con” in sharp glasses.  That funny looking guy standing by the painting coming third in row, dubbed as “The lost time” otherwise Melting clocks, almost bowed down before it, peering at every tiny detail of a one century old painting.

Hekayə məşhur adı çəkilən cərəyanın nümayəndəsi (rəssam) Salvador Dalinin müəmmalı ölümündən və onun çəkdiyi Yanan Zürafə adlı rəsminin zamanda hərəkət kimi qeyri-adi imkanlarından bəhs edir. Dahi Rüstəm İbrahimbəyovun rəyində olub.

QƏLƏM HAQQINDA BİR-İKİ SÖZ...

Axı niyə? Axı niyə, biz qələmə az əhəmiyyət veririk? Qələmi tez-tez hardasa unuduruq, qələmi axırıncı dəfə hara qoyduğumuzu xatırlaya bilmirik,...qələmə mal-mülk kimi baxmırıq, ona görə də rahatlıqla ianə edə bilirik, yoldan keçənə bağışlayırıq. Heç bir duyğu keçirmədən. Tam neytrallıq. Axı niyə birinə deməmiş qələmini götürüb ondan istifadə etdikdə, buna “oğruluq” kimi baxmırıq. Axı niyə birindən qələm alıb, “beş dəqiqəyə qaytarıram” deyə söz versək də, sonra “əşi bir qələmdi də” deyə əmanətə xəyanət etmiş oluruq. Axı niyə biz qələmin həqiqi dəyərini unuduruq. Halbuki Quranda deyildiyi kimi, “Allah insana qələmlə yazmağı öyrətdi”. Axı niyə?...Axı niyə biz belə nankoruq?...Axı niyə?

EPİLOQ

Hər şey Əlicabbar üçün çox çətin olmuşdu. O, iki saata dünyanın bu qədər dəyişdiyini ağlına gətirə bilmirdi. Anası onu qapının ağzında gördükdə bayıldı. Elə bildi ruh görüb. Atası da həmin qaydada. Özlərinə gəldikdən sonra belə, Babaxanın uydurduğu amma realistik yalan əhvalatlarına diqqətlə qulaq assalarda, yerlərində titrəyir və key kimi oğullarına baxırdılar. Hələ dağdan düşməmiş, Əlicabbara bir təhər inandırmışdı ki, Əli guyam qaib olduğu beş il ərzində dağın o biri tərəfində yaşayan kəndlilərin evində qonaq olub, təsadüfən dağdan yıxılıb, ayağı sınıb, dərin bir şoka düşüb, hər şeyi unudub. Valideynlərə də oxşar açıqlama verdi. Əlicabbarın  “necə var elə də” qaldığına gəldikdə isə, Babaxan bunu “genetik pozuntu” adı  ilə başından elədi.

III FƏSİL

YENƏ ATSKURİ

Doğrudan da qəribə bir hal idi. Beş il bundan əvvəl qonşu dövlətə adi şəxsiyyət vəsiqəsi ilə səfər edə bilmişdisə, cari səfər üçün xarici pasport qeydiyyatına durmalı oldu.

Bu dəfə müəmmalı kəndə tək yollanmalı oldu. Buna baxmayaraq artıq Gürcüstanda onu köhnə dostlarından biri qarşılayacaqdı. Paytaxt Tibilisidə yaşıdı Merab onu şəxsi maşınıyla vağzaldan götürəcəkdi

II FƏSİL

360 MEQAVAT

 Stansiyada təftişin son günləri yaxınlaşırdı. Artıq fəhlə-usta səviyyəsində bütün təmir işləri görülmüşdü. Köhnə kürəklər yeniləri ilə əvəz olunmuş, alov səbətləri tam təzələnmişdi. İşləri gecikdirən bircə turbinin üst qapağından nə qədər həmləyə baxmayaraq paletsin çıxarıla bilməməsi idi. Qapağın aşağı və yuxarı hissələrindən rezakla isitsələr də, əlli kiloluq bir neçə domkrat quraşdırsalar da, orta yaşlı insan qolu uzunluğunda palets yerindən...

İKİNCİ HİSSƏ

 I FƏSİL

SEVERNAYA (İSTİLİK ELEKTRİK STANSİYASI)

Beş il sonra

Ümumilikdə 32 at gücündə iki buxar turbini. 1883-cü ildə Azərbaycanda elektrik energetikasının əsası belə qoyuldu. Daha sonra yeni enerji yataqlarının aşkarı və sənaye bumu elektrikə olan tələbatı artırdı. Ard-arda Ağ şəhər və Bibiheybət stansiyaları, 1916-cı ildə 20 kvt-lıq elektrik naqilləri. İllər sonra Bayıl qəsəbəsində Krasin adına DRES, və indiki Nobel prospektində “Krasnaya Zvezda” İstilik elektrik stansiyası.

IV FƏSİL

İNDİKİ KEÇMIŞ VƏ YA KEÇMİŞ GƏLƏCƏK

Özünü Dato kimi təqdim etmiş  həmin saqqallı gürcü dayı, olduqca mülayim xasiyyətli və qonaqpərvər idi. Amma eyni zamanda da israrlı biri idi. Babaxan nə qədər Datodan dağa çıxıb Əlicabbarı tapmaq üçün köməklik göstərməsini istəsə də, Dato elə hey qaranlığı və gecəni bəhanə gətirib, Babanı evinə dəvət edirdi.

III FƏSİL

ATSKURİ

Atskuri- Telavidən təxminən 10 km aralıda yerləşən kənd əsasən meşə və dağlardan ibarət landşafta sahib idi.  Babaxanın gördüyü meşələrdən fərqli olaraq, ağaclar bir-birindən çox yaxın məsafədə bitirdi. Bir sözlə sıx meşə. Vahiməli. Amma eyni zamanda da, çox möhtəşəm mənzərə.  İki təpənin arasında, bir növ kiçik ölçülü vadidə yay düşərgəsi yerləşirdi ki, təxminən 10-a yaxın kottecdən, mətbəxdən, açıq yeməkxanadan, yerin səthində səviyyə diferensial olduğundan üzü aşağı salınmış futbol meydançası – o da mini (topu rəqib qapısına vurmasan da özü gedib qapıya girəcək dərəcədə nahamar səth), adamın Allahı var,  normal voleybol meydançası , hamam-tualet və bir kiçik mağazadan ibarət idi. Düşərgəyə ən yaxın evlər ən azı iki kilometr aralıda idi.  Yorğun şəkildə avtobusdan bir-bir çıxıb, qızlara ryukzaqlarını düşürməyə kömək etdilər.

II

KUPE KABUSU

 02.07.2004

Bakı-Tbilisi  qatarı

WWF fondunun nəzdində 3-cü Reqional Gənc Ekoloqlar Turniri. Əslində son durağ bu idi. Səfərin də əsas məqsədi bu turnirdə Azərbaycanı təmsil etmək idi.